Водата ме тревожи от доста време. Едно, че „Топлофикация“ ни одра яко тая зима. Две, че наскоро гледах руски религиозно-пропаганден филм за способността на водата да запомня и чувства. Три, че оня ден на три пъти сънувах как умирам във вода(изброявам в хронологичен ред – возех се в автобус, който катастрофира и потъна в морето; изяде ме кит; отнесе ме цунами; не си го измислям, наиситна го сънувах, обаче да си призная не си спомням дали след цунамито умрях или успях да се спася). И четири – кой да предположи, че водорода и кислорода могат да причинят толкова пакости, давайки условия за живот на нас, хората. Малко ме съмнява, че динозаврите са измрели; по-скоро са започнали масови самоубийства по тертип на делфините и изобщо големите риби, усещайки, че когато маймуните се изправят и почнат да ходят на два крака в близкото бъдеще след около 63 милиона години, това няма да доведе до нищо добро.
Ужасно е да знаеш, че не разполагаш с никакво време, но въпреки това стоиш и чакаш цялата тая голяма комедия да почне да се случва.




